بررسی تندر ۹۰ پلاس؛ نسخه قابل تحمل تر تندر ۹۰ معمولی !

تندر ۹۰ پلاس، فیس لیفت لوگان نسل اول است که ایران‌ خودرو آن را در بازار کشور عرضه کرد. فضای عقب و صندوق بزرگ از امتیازهای کاربردی آن‌اند؛ در مقابل، طراحی داخلی و فهرست امکاناتش از خودروهای تازه‌تر عقب می‌ماند.

این خودرو با گیربکس دستی و اتوماتیک به بازار آمد. تفاوت این دو نسخه فقط به شیوه تعویض دنده محدود نیست: مصرف سوخت، شتاب و هزینه‌های نگهداری گیربکس اتوماتیک نیز با نمونه دستی فرق دارد.

معرفی تندر ۹۰ پلاس

تندر ۹۰، نسخه ایرانی داچیا لوگان، در سال ۱۳۸۶ به تولید رسید. پیش از آن، پروژه لوگان با حاشیه‌های فراوان و همکاری چند خودروساز دنبال می‌شد. ایران‌خودرو و پارس‌خودرو این سدان را در تیپ‌های مختلف مونتاژ کردند. تیپ E0 امکانات پایه‌ای مانند کولر، فرمان هیدرولیک و ایربگ سرنشین جلو را نداشت و عرضه‌اش ادامه پیدا نکرد. E1 هم در مقایسه با E2 تجهیزاتی مثل شیشه‌بالابر برقی عقب، ریموت کنترل و پشت‌سری‌های عقب را کم داشت و از خط تولید کنار رفت.

ایران‌خودرو از سال ۱۳۹۶ تندر ۹۰ پلاس را در دو نسخه دستی و اتوماتیک عرضه کرد. پسوند «پلاس» به معنی نسل تازه نیست؛ این مدل همچنان بر پایه همان لوگان نسل اول ساخته شده و تغییرهای اصلی آن به سپرها، چراغ‌ها، درِ صندوق و تریم کابین برمی‌گردد. خانواده تندر در سال‌های بعد با تفاوت‌هایی در تیپ و گیربکس تولید شد؛ ازاین‌رو مشخصات هر نمونه کارکرده باید با سال ساخت و کد قطعاتش تطبیق داده شود.

طراحی ظاهری

بیشترین تغییر تندر پلاس در دو نمای جلو و عقب دیده می‌شود. چراغ‌های جلو و سپر عوض شده‌اند و جزئیات کرومی جلوپنجره، چهره خودرو را از تندر معمولی جدا می‌کند. در عقب نیز چراغ‌ها طرح تازه دارند، سپر حجیم‌تر شده و نوار کرومی روی درِ صندوق قرار گرفته است. دستگیره‌ها، آینه‌ها و زه‌های جانبی هم‌رنگ بدنه شده‌اند.

از نمای جانبی، فرم اتاق و شیشه‌ها تقریباً همان الگوی تندر ۹۰ را حفظ کرده است؛ بنابراین پلاس را نباید یک طراحی کاملاً تازه دانست. تغییرات بیشتر چهره خودرو را مرتب‌تر و هماهنگ‌تر کرده‌اند، اما تناسب جعبه‌ای بدنه و خطوط ساده آن همچنان یادآور لوگان اولیه است. برای کسی که تندر معمولی را می‌شناسد، تفاوت اصلی در چراغ‌ها، سپرها و جزئیات کرومی است، نه در فرم کلی خودرو.

کابین و امکانات رفاهی

داشبورد و رودری‌های تندر پلاس نسبت به مدل اولیه تغییر کرده‌اند و تریم مشکی، قطعات نقره‌ای و فرمان تازه، کابین را از رنگ‌بندی ساده تندر معمولی دور می‌کنند. طرح داشبورد و پنل درها به رنو ساندرو نزدیک است، اما معماری کلی همچنان ساده و کاربردی می‌ماند. پلاستیک‌های سخت در بخش‌های زیادی از کابین استفاده شده‌اند و طراحی آن در مقایسه با سدان‌های جدیدتر قدیمی به نظر می‌رسد.

فرمان قابلیت تنظیم ارتفاع دارد و کنترل سیستم صوتی و هندزفری زیر آن قرار گرفته است. رادیوپخش بلوتوث‌دار، آینه‌های برقی و گرم‌کن آینه در فهرست تجهیزات برخی تیپ‌ها دیده می‌شوند. با این حال، تندر پلاس امکاناتی مثل سانروف، کروز کنترل، نمایشگر چندرسانه‌ای و دوربین عقب را به‌صورت کارخانه‌ای ارائه نمی‌کند. جزئیات تجهیزات ممکن است با تیپ و سال تولید فرق داشته باشد و نباید فهرست یک مدل را به همه نمونه‌ها تعمیم داد.

ابعاد، فضای کابین و صندوق

تندر پلاس حدود ۴۲۹۰ میلی‌متر طول، ۱۷۴۰ میلی‌متر عرض و ۱۵۲۵ میلی‌متر ارتفاع دارد و فاصله محوری آن ۲۶۳۰ میلی‌متر است. طراحی بلند و تقریباً عمودی سقف به فضای سر ردیف عقب کمک می‌کند. فضای پا نیز برای این کلاس مناسب است، هرچند عرض صندلی عقب برای سه بزرگسال در سفرهای طولانی محدودیت دارد. صندلی‌ها از نظر راحتی در حد معمول این رده‌اند و بعضی بررسی‌ها خشکی آن‌ها را در مسیر طولانی از نکات منفی دانسته‌اند.

صندوق عقب با گنجایش حدود ۵۱۰ لیتر یکی از مزیت‌های روشن این سدان است؛ چمدان‌های چندروزه و بار خرید را می‌توان بدون تنگ‌کردن فضای سرنشینان در آن جای داد. البته دهانه صندوق و ارتفاع لبه بارگیری ممکن است گذاشتن وسایل سنگین یا حجیم را دشوار کند. در مجموع، فضای صندوق و ردیف عقب از دلایلی‌اند که تندر پلاس را برای استفاده خانوادگی کاربردی می‌کنند.

مشخصات فنی و عملکرد

هر دو نسخه تندر پلاس از موتور چهارسیلندر ۱.۶ لیتری K4M با حجم دقیق ۱۵۹۸ سی‌سی استفاده می‌کنند. این موتور ۱۶ سوپاپ، ۱۰۵ اسب‌بخار قدرت در ۵۷۵۰ دور و ۱۴۰ نیوتن‌متر گشتاور در ۳۷۵۰ دور در دقیقه تولید می‌کند. نیرو به چرخ‌های جلو می‌رسد؛ نسخه دستی پنج دنده دارد و نسخه اتوماتیک از گیربکس چهارسرعته استفاده می‌کند.

شتاب و مصرف اعلامی با نوع گیربکس تفاوت دارد. برای نسخه دستی، برخی مشخصات کارخانه‌ای شتاب صفر تا صد نزدیک ۱۰.۲ ثانیه و مصرف ترکیبی ۶.۹ لیتر در صد کیلومتر را ثبت کرده‌اند؛ برای اتوماتیک، اعداد حدود ۱۱.۷ ثانیه و ۸.۳ لیتر گزارش شده‌اند. این ارقام به استاندارد و مدل مورد سنجش مربوط‌اند و مصرف واقعی در ترافیک و رانندگی روزمره می‌تواند بیشتر باشد.

گیربکس دستی تندر پلاس را باید با کد آن شناخت. نمونه‌های اولیه با JH3 و کلاچ سیمی عرضه شدند؛ در برخی خودروهای تولیدی بعدی، JHQ با کلاچ هیدرولیکی به کار رفت. منابع درباره زمان دقیق نصب آن روی همه تیپ‌های ایران‌خودرو یکسان نیستند و تاریخ تولید به‌تنهایی برای تشخیص کافی نیست. JHQ به‌جای سیم کلاچ از سامانه هیدرولیکی استفاده می‌کند و در طراحی آن آب‌بندی اطراف پلوس و ظرفیت روغن گیربکس نیز تغییر کرده؛ برای خرید یا سفارش قطعه، کد گیربکس همان خودرو را ملاک بگیرید. گیربکس اتوماتیک این مدل AL4/DP2 است و با JHQ اشتباه نشود.

تجربه رانندگی

موتور K4M در نسخه دستی به‌دلیل وزن نه‌چندان زیاد خودرو، برای حرکت روزمره کشش کافی دارد؛ اما تندر پلاس خودروی اسپرتی نیست و افزایش سرعت با بار کامل یا در سربالایی، زمان بیشتری می‌خواهد. در نسخه اتوماتیک، گیربکس چهارسرعته تعویض‌ها را خودکار انجام می‌دهد، ولی فاصله دنده‌ها و تعداد محدود آن‌ها در شتاب‌گیری محسوس است. این نسخه برای راننده‌ای که راحتی کار در ترافیک را به شتاب بیشتر ترجیح می‌دهد، مزیت دارد؛ به شرط آنکه وضعیت گیربکس و سابقه سرویسش روشن باشد.

تعلیق تندر ضربه‌های مسیر را در حد یک سدان اقتصادی جذب می‌کند، اما صندلی‌های نسبتاً خشک و صدای موتور در دورهای بالا از نکاتی هستند که در بررسی‌های رانندگی گزارش شده‌اند. فرمان هیدرولیک است و تجهیزات امروزی مثل سامانه‌های کمکی راننده در اختیار نمی‌گذارد. هنگام بازدید خودروی کارکرده، نشت روغن گیربکس دستی، صدای غیرعادی، کیفیت درگیری کلاچ و ضربه یا مکث گیربکس اتوماتیک را جدی بگیرید؛ این موارد به‌خصوص در نمونه‌های قدیمی‌تر می‌توانند هزینه‌ساز شوند.

ایمنی

داچیا لوگان مدل ۲۰۰۵ در آزمون Euro NCAP سه ستاره برای حفاظت از سرنشینان بزرگسال گرفت. این نتیجه مربوط به لوگان ۱.۴ لیتری همان بازار و پروتکل آزمون آن سال است؛ نمی‌توان آن را امتیاز مستقیم تندر پلاس مونتاژ ایران یا معیار هم‌سطح خودروهای امروز دانست.

تندر پلاس در نسخه‌های عرضه‌شده به ایران معمولاً دو کیسه هوای جلو و ترمز ABS به‌همراه EBD دارد؛ ایموبلایزر نیز برای جلوگیری از سرقت در نظر گرفته شده است. ترمز جلو دیسکی و ترمز عقب کاسه‌ای است. تجهیزات دقیق به تیپ و سال تولید وابسته است؛ به‌ویژه هنگام بررسی یک خودروی دست‌دوم، وجود و سلامت ایربگ‌ها، چراغ هشدار ABS، کمربندها و سابقه تصادف را جداگانه بررسی کنید.

رقبا

پژو پارس اتوماتیک و برلیانس H330 از رقیب‌هایی هستند که در زمان عرضه تندر پلاس در همین محدوده بازار مطرح می‌شدند. پارس اتوماتیک کابین و بدنه‌ای آشناتر برای خریدار ایرانی دارد و در برخی تیپ‌ها از امکانات رفاهی بیشتری بهره می‌برد؛ در مقابل، انتخاب میان آن و تندر به وضعیت فنی و سابقه نگهداری گیربکس هر نمونه وابسته است. برلیانس H330 طراحی کابین و تجهیزات متنوع‌تری دارد، اما فراوانی قطعه و خدماتش را باید با توجه به شهر محل سکونت و شرایط بازار همان زمان سنجید.

اگر گیربکس اتوماتیک و امکانات بیشتر می‌خواهید، پژو ۲۰۷ اتوماتیک هم می‌تواند جایگزین باشد، هرچند بدنه هاچ‌بک آن فضای صندوق و ردیف عقب تندر را ندارد. دنا پلاس توربو از نظر توان موتور و تجهیزات در سطح بالاتری قرار می‌گیرد، اما از نظر قیمت و هزینه مالکیت هم‌رده مستقیم تندر پلاس نیست. فهرست رقبا به سال ساخت و قیمت روز وابسته است؛ ترکیب بازار چند سال قبل را نباید بی‌تغییر به امروز تعمیم داد.

ارزش خرید

امتیازهای اصلی تندر پلاس برای خرید دست‌دوم، فضای مناسب سرنشینان و صندوق، موتور K4M و ساختار فنی نسبتاً ساده در مقایسه با خودروهای توربوشارژ است. در سمت دیگر، طراحی قدیمی، امکانات محدود و سن بالای نمونه‌های موجود قرار دارند. نسخه دستی در مصرف سوخت و شتاب رسمی برتری دارد؛ اتوماتیک کار رانندگی در ترافیک را آسان‌تر می‌کند، اما گیربکس AL4/DP2 به سرویس درست و بررسی دقیق نیاز دارد.

جمع‌بندی

تندر ۹۰ پلاس فیس‌لیفتی محدود از لوگان نسل اول است؛ سپرها، چراغ‌ها و کابین آن تغییر کرده‌اند، اما فضای جادار و پیشرانه K4M همان پایه آشنای تندر را حفظ کرده‌اند. نسخه دستی ساده‌تر و کم‌مصرف‌تر است و نسخه اتوماتیک رانندگی در ترافیک را راحت‌تر می‌کند، اما امکانات هر دو نسخه در برابر خودروهای جدید محدود است.

اگر اولویت شما فضای کابین و صندوق و یک سدان خانوادگی با پیشرانه تنفس طبیعی باشد، تندر پلاس هنوز می‌تواند میان خودروهای کارکرده مورد بررسی قرار گیرد. طراحی قدیمی و تفاوت مهم وضعیت دو گیربکس را در تصمیم نهایی نادیده نگیرید.

نقاط قوت و ضعف

نقاط قوت: فضای مناسب ردیف عقب، صندوق ۵۱۰ لیتری، موتور ۱.۶ لیتری K4M، عرضه در نسخه دستی و اتوماتیک، بهبودهای ظاهری و کابین نسبت به تندر معمولی.

نقاط ضعف: طراحی قدیمی بدنه و کابین، امکانات رفاهی محدود، صندلی‌های خشک در سفرهای طولانی، ترمز عقب کاسه‌ای، مصرف و شتاب ضعیف‌تر نسخه اتوماتیک، نیاز به بررسی دقیق گیربکس AL4/DP2 و تفاوت JH3 با JHQ.