بررسی هیوندای النترا ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶؛ طراحی چشم‌گیر، سواری خشک

النترا نسل پنجم وقتی در سال ۲۰۱۳ به ایران رسید، فاصلهٔ زیادی با آوانته‌ای داشت که سال‌ها در جاده‌های کشور دیده بودیم. طراحی تندوتیز و کابین پرامکاناتش خیلی زود آن را به یکی از انتخاب‌های شناخته‌شدهٔ این کلاس تبدیل کرد.

معرفی هیوندای النترا

النترا یکی از سدان‌های کامپکت هیوندای است؛ مدلی که در کرهٔ جنوبی با نام آوانته هم شناخته می‌شود. نسل سوم النترا با کد XD در ایران به نام آوانته و از سال ۱۳۸۴ تا ۱۳۹۱ به‌وسیلهٔ کرمان موتور مونتاژ شد. پس از چند سال وقفه، نسل پنجم از سال ۲۰۱۳ به بازار ایران آمد؛ سدان تازه‌ای که طراحی‌اش نسبت به آوانته فاصلهٔ زیادی داشت و از همان ابتدا برای خریداران این کلاس جذاب بود.

نسل پنجم با کدهای MD و UD در سال ۲۰۱۰ معرفی شد و در بازارهای جهانی، علاوه بر سدان، در شکل‌های هاچ‌بک و کوپه هم عرضه شد. در ایران فقط نسخهٔ سدان و مدل‌های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ حضور دارند. واردات این خودرو را آسان موتور انجام می‌داد، اما نمونه‌های وارداتیِ خارج از شبکهٔ شرکتی هم در بازار پیدا می‌شوند؛ همین تفاوت در مسیر واردات، به تفاوت امکانات و ایمنی بعضی خودروها انجامیده است.

در سال ۲۰۱۴، النترا با تغییراتی در سپرها، جلوپنجره، چراغ‌ها و مه‌شکن‌ها به‌روز شد. به همین دلیل، مدل ۲۰۱۴ ایران هم در نسخهٔ پیش از فیس‌لیفت دیده می‌شود و هم در نسخهٔ نیوفیس. چراغ‌های جلوی LED و رینگ‌های تازه، چهرهٔ نیوفیس را از فاصله هم قابل تشخیص می‌کنند؛ بعضی نسخه‌های آن نیز فرمان با حالت‌های مختلف و سردکن صندلی جلو دارند.

طراحی ظاهری

النترا نسل پنجم را خیلی‌ها «بچه‌سوناتا» صدا می‌کردند؛ لقبی که بی‌دلیل نبود. چراغ‌های کشیده، جلوپنجرهٔ باریک و خطوط برجستهٔ کاپوت، چهره‌ای ساختند که در مقایسه با آوانتهٔ ساده و محافظه‌کار، یک جهش جدی به‌نظر می‌رسید. چراغ‌های جلو تا نزدیکی ستون A امتداد دارند و همین اغراق حساب‌شده، هنوز هم از روبه‌رو به النترا شخصیت می‌دهد.

از کنار، سقف با شیبی پیوسته به صندوق می‌رسد و به بدنه حالت کوپه‌مانند می‌دهد. همین خط سقف به جذابیت خودرو کمک کرده، اما فضای سر ردیف عقب را برای سرنشینان قدبلند محدود می‌کند. در نسخهٔ نیوفیس، طراحی تازهٔ رینگ‌ها و تغییرات سپر به چشم می‌آیند؛ هرچند چهرهٔ پایهٔ النترا هم به‌قدری متمایز بود که بدون این اصلاحات از جمع سدان‌های هم‌دوره بیرون می‌زد.

در عقب، چراغ‌ها با همان فرم باریک و کشیدهٔ نمای جلو طراحی شده‌اند و هماهنگی خوبی با صندوق و سپر دارند. نتیجه، خودرویی است که بعد از بیش از یک دهه هنوز کهنه به‌نظر نمی‌رسد؛ البته این ظاهر پرخط‌وخم به اندازهٔ طراحی‌های ساده‌تر ماندگار نیست و ممکن است برای بعضی سلیقه‌ها کمی اغراق‌شده باشد. جذابیت النترا بیشتر از آن‌که به سادگی متکی باشد، از همین خطوط تیز و فرم متفاوت می‌آید.

کابین و امکانات رفاهی

داخل کابین، همان حال‌وهوای مدرن بدنه ادامه پیدا می‌کند. داشبورد زاویه‌دار است و ادوات اصلی در دسترس راننده قرار دارند؛ چیدمان کلی هم در نگاه اول حس خودرویی مجهزتر از یک سدان کامپکت معمولی را منتقل می‌کند. اما با لمس داشبورد و بخش‌های مختلف اتاق، پلاستیک خشک و کیفیت متوسط بعضی قطعات خودش را نشان می‌دهد. النترا از دور پرزرق‌وبرق‌تر از چیزی است که متریال کابینش وعده می‌دهد.

سطح امکانات به سال، تیپ و مسیر واردات بستگی دارد. در نمونه‌های فول می‌توان سیستم صوتی CD و MP3 با شش بلندگو، ورودی‌های USB، AUX و iPod، کنترل سیستم صوتی روی فرمان، بلوتوث و تشخیص صدا، نمایشگر لمسی ۷ اینچی با مسیریاب، تهویهٔ دوگانه، آینه‌های برقی گرم‌شونده و صندلی رانندهٔ برقیِ شش‌جهته را دید. نمایشگر و مسیریاب، آمپلی‌فایر ۳۶۰ واتی، سانروف، دوربین عقب، چراغ‌های خودکار، رینگ ۱۷ اینچی، ورود و استارت بدون کلید، تودوزی چرمی و گرمکن صندلی‌ها نیز بسته به نسخه وجود دارند.

تفاوت نمونه‌های وارداتی و شرکتی در بعضی مدل‌ها کم نیست. تعدادی از النتراهای فول وارداتی مدل ۲۰۱۳، در مقایسه با نسخهٔ شرکتی امکاناتی مانند کروز کنترل، کلید کنترل پایداری، ورود و استارت بدون کلید، گرمکن صندلی، نمایشگر بزرگ‌تر، صندلی رانندهٔ برقی و شش کیسهٔ هوا داشتند؛ درحالی‌که برخی نسخه‌های شرکتی با دو ایربگ عرضه شدند. در مدل‌های نیوفیس، اختلاف تجهیزات کمتر است و تعداد گرمکن‌ها از تفاوت‌های باقی‌مانده به‌شمار می‌رود: دو گرمکن در بعضی نسخه‌های فول شرکتی و سه تا پنج گرمکن در تعدادی از وارداتی‌ها، شامل گرمکن فرمان و گاهی صندلی عقب.

در فهرست امکانات النترا، مواردی مثل Active ECO، نشانگر فشار باد لاستیک‌ها، چراغ روشنایی روز، مه‌شکن جلو و تنظیم برقی آینه‌ها هم دیده می‌شود. بنابراین پیش از خرید، وجود تجهیزاتی مانند ESP، تعداد ایربگ‌ها، سانروف، دوربین و گرمکن‌ها را روی همان خودرو بررسی کنید؛ نام سال یا تیپ به‌تنهایی مشخص نمی‌کند که همهٔ این امکانات روی آن نصب شده‌اند.

ابعاد، فضای کابین و صندوق

نسخهٔ پیش از فیس‌لیفت حدود ۴۵۳۰ میلی‌متر طول، ۱۷۷۵ میلی‌متر عرض و ۱۴۴۰ میلی‌متر ارتفاع دارد؛ سپرهای تازه، طول نیوفیس را در بعضی بازارها به حدود ۴۵۵۰ میلی‌متر رساندند. فاصلهٔ محوری ۲۷۰۰ میلی‌متری در هر دو نسخه حفظ شده و فضای پای مناسبی برای ردیف عقب فراهم می‌کند. بااین‌حال، شیب سقف همان بهایی است که برای ظاهر کوپه‌مانند خودرو پرداخت می‌شود؛ افراد قدبلند ممکن است در عقب با کمبود فضای سر روبه‌رو شوند.

صندوق عقب ۴۲۰ لیتری برای یک سدان کامپکت جادار است و در سفر خانوادگی هم دست‌وپای سرنشینان را نمی‌بندد. این فضا از صندوق مزدا ۳ نیو و کرولا ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ بیشتر و از صندوق ۵۳۰ لیتری رنو فلوئنس کمتر است. صندوق النترا برای استفادهٔ روزمره و چمدان‌های سفر مناسب است، اما فلوئنس در حمل بار حجیم دست بالاتر را دارد.

مشخصات فنی و عملکرد

نسخهٔ واردشده به ایران از موتور چهارسیلندر ۱.۸ لیتری و ۱۶ سوپاپ استفاده می‌کند. این پیشرانه ۱۴۵ اسب‌بخار قدرت و ۱۷۶ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند و نیرو را از طریق گیربکس شش‌سرعتهٔ اتوماتیک تیپ‌ترونیک به چرخ‌های جلو می‌رساند. وزن خودرو حدود ۱۲۰۰ کیلوگرم است؛ ترکیبی که برای یک سدان خانوادگی، روی کاغذ عملکرد متعادلی دارد.

شتاب صفر تا صد النترا در کاتالوگ حدود ۱۰.۲ ثانیه اعلام شده و در شرایط واقعی نزدیک به ۱۱ ثانیه است. این عدد برای رفت‌وآمد روزمره و شروع حرکت از چراغ قرمز کافی است، اما نباید از موتور تنفس طبیعی ۱.۸ لیتری انتظار شتاب یک خودروی اسپرت داشت. مصرف سوخت ترکیبی اعلام‌شده ۷.۱ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر و گنجایش باک ۴۸ لیتر است؛ مصرف واقعی با ترافیک، کیفیت سوخت و وضعیت فنی خودرو تغییر می‌کند.

تجربه رانندگی

النترا در شروع حرکت چابک به‌نظر می‌رسد و هماهنگی موتور با گیربکس شش‌سرعته به راننده کمک می‌کند بدون مکث آزاردهنده وارد جریان ترافیک شود. اما بعد از حدود ۷۰ کیلومتر بر ساعت، شتاب‌گیری ثانویه به قوت شروع حرکت نیست و مزدا ۳ نیو در ادامهٔ شتاب، چابک‌تر احساس می‌شود. این تفاوت در سبقت‌های جاده‌ای بیشتر خودش را نشان می‌دهد تا در رفت‌وآمد معمول شهری.

سواری النترا خشک است؛ دست‌اندازهای کوتاه و ناهمواری‌های تیز را بیشتر از چیزی که از یک سدان خانوادگی انتظار می‌رود به اتاق منتقل می‌کند. کرولا، سیویک و فلوئنس نرم‌تر از النترا حرکت می‌کنند، درحالی‌که ظاهر النترا وعدهٔ خودرویی اسپرت‌تر را می‌دهد. در پیچ‌ها هم رفتار خودرو قابل پیش‌بینی است، اما سواری خشک به‌تنهایی آن را به گزینه‌ای اسپرت تبدیل نمی‌کند.

ترمزها یکی از نقاطی هستند که در مقایسه با برخی رقبای این نسل کم می‌آورند. عملکرد ترمز النترا در برابر مزدا ۳ نیو، سیویک و کرولا ضعیف‌تر ارزیابی شده و با توجه به شتاب اولیهٔ خوب خودرو، این تفاوت هنگام رانندگی پرشتاب اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. النترا برای رانندگی روزمره متعادل است؛ نه آن‌قدر کند که راننده را کلافه کند و نه آن‌قدر تیز که از ضعف‌های ترمز و سواری‌اش چشم‌پوشی شود.

ایمنی

هیوندای النترا در آزمون ANCAP سال ۲۰۱۱ پنج ستارهٔ ایمنی گرفت. خودروی آزموده‌شده، نسخهٔ ۱.۸ GSL بازار استرالیا با شش کیسهٔ هوا، کنترل پایداری، ABS و EBD بود. این نتیجه را نباید به همهٔ النتراهای ایران تعمیم داد؛ برخی نمونه‌های شرکتی، به‌خصوص در سال ۲۰۱۳، فقط دو ایربگ داشتند. تعداد کیسه‌های هوا و وجود ESP در خودروی موردنظر را جداگانه بررسی کنید، چون تفاوت تجهیزات ایمنی میان نسخه‌ها واقعی و مهم است.

رقبا

النترا در ایران با گزینه‌های متعددی از سگمنت سدان‌های کامپکت روبه‌رو است: تویوتا کرولا، کیا سراتو، مزدا ۳ نیو، هوندا سیویک، میتسوبیشی لنسر و رنو فلوئنس. تفاوت این خودروها فقط در نشان روی کاپوت نیست؛ نرمی سواری، فضای کابین، شتاب و سطح امکانات، هرکدام انتخاب را به سمت متفاوتی می‌برند.

هوندا سیویک و میتسوبیشی لنسر هم در همین جمع قرار می‌گیرند؛ صندوق النترا از هر دو جادارتر است، اما انتخاب میان آن‌ها به سال، تیپ و وضعیت نمونه بستگی دارد. اگر خودرویی با سال ساخت بالاتر و شتاب بهتر می‌خواهید، پژو ۲۰۰۸ هم می‌تواند وارد مقایسه شود؛ فقط باید کراس‌اوور بودن و تجربهٔ رانندگی متفاوتش را کنار مزیت‌های یک سدان در نظر بگیرید.

ارزش خرید

النترا از آن خودروهایی است که بخش مهمی از جذابیتش را با ظاهر و امکانات به دست می‌آورد، نه با سواری نرم یا توانایی فنی چشمگیر. در بازار دست‌دوم ایران، نام شناخته‌شده و بازار خریدوفروش پررونق از مزیت‌های آن است؛ موتور و گیربکس هماهنگ، مصرف اعلامی مناسب و امکانات نسخه‌های فول هم به ارزش آن کمک می‌کنند. در مقابل، کیفیت متوسط متریال کابین، ترمزهای نه‌چندان قوی و محدودیت فضای سر عقب را باید پذیرفت.

ارزش خرید النترا بیشتر برای کسی معنا دارد که طراحی جذاب، تجهیزات رفاهی و فروش آسان‌تر را می‌خواهد و با سواری خشک آن کنار می‌آید. هنگام انتخاب، تفاوت نسخهٔ شرکتی و وارداتی را جدی بگیرید؛ ممکن است دو خودروی هم‌مدل از نظر تعداد ایربگ، ESP، گرمکن‌ها و امکانات رفاهی فاصلهٔ محسوسی داشته باشند. قیمت امروز هم باید با توجه به همین تفاوت تجهیزات و سلامت فنی هر نمونه سنجیده شود، نه فقط سال ساخت.

جمع‌بندی

هیوندای النترا ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ هنوز هم یکی از سدان‌های خوش‌چهره و پرامکانات این کلاس است. شروع حرکت مناسب، هماهنگی گیربکس و موتور، مصرف سوخت اعلامی قابل‌قبول و صندوق جادار، آن را برای استفادهٔ روزمره و سفرهای خانوادگی مناسب می‌کند. اما سواری خشک، شتاب ثانویهٔ معمولی، ترمزهای ضعیف‌تر از بعضی رقبا و فضای سر محدود عقب اجازه نمی‌دهند النترا را خودرویی بی‌نقص بدانیم.

اگر طراحی، امکانات و بازار خریدوفروش برایتان اهمیت دارد، یک نسخهٔ سالم و درست‌تجهیزشده از النترا می‌تواند انتخاب رضایت‌بخشی باشد. اگر نرمی سواری، فضای عقب یا رانندگی چابک‌تر اولویت دارد، فلوئنس، کرولا یا مزدا ۳ را هم کنار آن بررسی کنید. پیش از خرید، تیپ واقعی و تجهیزات ایمنی خودرو را مشخص کنید؛ دو ایربگ یا شش ایربگ تفاوت کوچکی در تصمیم خرید نیست.

نقاط قوت و ضعف

نقاط قوت

• طراحی بیرونی و داخلی چشمگیر
• امکانات رفاهی متنوع در نسخه‌های فول
• هماهنگی مناسب موتور ۱.۸ لیتری و گیربکس شش‌سرعته
• مصرف سوخت اعلامی مناسب و صندوق ۴۲۰ لیتری
• بازار خریدوفروش پررونق

نقاط ضعف

• سواری نسبتاً خشک
• فضای سر محدود برای سرنشینان قدبلند عقب
• کیفیت متوسط پلاستیک‌های کابین
• ترمزهای ضعیف‌تر از بعضی رقبای هم‌دوره
• شتاب ثانویهٔ معمولی
• تفاوت مهم سطح ایمنی میان نسخه‌های شرکتی و وارداتی