بررسی برلیانس H330؛ سدان خانوادگی با دو انتخاب دنده‌ای و اتوماتیک

برلیانس H330 با طراحی متعادل، کابین جادار و امکانات مناسب، یکی از سدان‌های چینی پرفروش پارس‌ خودرو در ایران بود.

معرفی برلیانس H330

برلیانس H330 یک سدان جمع‌وجور خانوادگی از شرکت چینی برلیانس است که نخستین بار در نمایشگاه شانگهای ۲۰۱۳ به نمایش درآمد و همان سال وارد بازار چین شد. این خودرو در ابتدای عرضه با موتور ۱.۵ لیتری و دو گیربکس پنج‌سرعتهٔ دستی و چهارسرعتهٔ اتوماتیک عرضه می‌شد. قیمت پایهٔ آن در چین از ۶۵٬۸۰۰ یوان آغاز می‌شد و در تیپ‌های گران‌تر به ۷۵٬۸۰۰ یوان می‌رسید.

در بازار چین، H330 از سال ۲۰۱۷ به‌تدریج جای خود را به سدان H3 داد، هرچند آمار فروش H330 در بعضی پایگاه‌های بازار تا ۲۰۲۰ ادامه دارد. پارس‌خودرو مونتاژ آن را در سال ۱۳۹۴ آغاز کرد و از اواخر ۱۳۹۶ نسخهٔ ارتقایافته با موتور ۱.۶۵ لیتری را نیز به خط تولید آورد. بعد از بازگشت تحریم‌ها، عرضهٔ عادی متوقف شد؛ تولید محدود سال ۱۳۹۹ فقط برای تکمیل بخشی از تعهدات پیشین بود.

H330 در ایران با تیپ‌های دنده‌ای و اتوماتیک و دو پیشرانه عرضه شد. رنو تندر پلاس، دنا پلاس و پژو پارس LX از گزینه‌هایی هستند که در بازار دست‌دوم با آن مقایسه می‌شوند. اگرچه قیمت اولیهٔ آن در چین پایین بود، رقم تاریخی بازار چین را نمی‌توان معیار قیمت امروز نمونه‌های کارکرده در ایران دانست.

طراحی ظاهری

در نمای جلو، چراغ‌های بزرگ و جلوپنجرهٔ باریک، چهره‌ای ساده اما هماهنگ ساخته‌اند. خطوط کاپوت به سمت جلوپنجره می‌آیند و سپر با ورودی هوای پهن، نمای خودرو را کمی اسپرت‌تر نشان می‌دهد. طراحی H330 از آن دسته طرح‌هایی نیست که با گذشت زمان کاملاً قدیمی به نظر برسد، هرچند جزئیاتش در مقایسه با سدان‌های جدیدتر چندان پیچیده نیست.

نمای جانبی با خط شانهٔ مشخص و سقف نسبتاً کشیده، فرم یک سدان خانوادگی متعارف را دارد. طول بیش از ۴.۵ متر به خودرو تناسبی کشیده داده و رینگ‌های ۱۵ اینچی در تیپ‌های رایج، ظاهر آن را متناسب نگه می‌دارند. تفاوت نسخه‌های مختلف بیشتر به تریم و جزئیات تجهیزات مربوط است تا تغییر در بدنه.

در عقب، چراغ‌های افقی و درِ صندوق با خطوط ساده طراحی شده‌اند. حجم‌دهی سپر و محل نصب پلاک نظم بصری مناسبی دارند و نمای عقب به اندازهٔ جلو جذاب است. در مجموع، نقطهٔ قوت طراحی H330 هماهنگی اجزاست؛ عاملی که به فروش خوب آن در سال‌های حضورش در ایران کمک کرد.

کابین و امکانات رفاهی

کابین H330 چیدمانی ساده دارد و دسترسی به ادوات اصلی آسان است. داشبورد و رودری‌ها عمدتاً از پلاستیک سخت ساخته شده‌اند و کیفیت مواد در حد خودروهای اقتصادی آن دوره است؛ در بعضی نمونه‌ها صدای قطعات کابین با بالا رفتن سن و کارکرد بیشتر می‌شود. صندلی‌های جلو برای استفادهٔ روزمره راحت‌اند و فضای کلی کابین برای یک خانوادهٔ کم‌جمعیت کفایت می‌کند.

امکانات با سال ساخت و تیپ تفاوت دارد. در نسخه‌های مجهزتر می‌توان سانروف برقی، تنظیم برقی صندلی راننده و گودی کمر، آینه‌های جانبی برقی، حسگر عقب، رایانهٔ سفری، ورود و استارت بدون کلید، تهویهٔ مطبوع، فرمان چرمی و تنظیم نور صفحهٔ کیلومتر را دید. بخشی از این موارد در همهٔ تیپ‌ها وجود ندارد و در بعضی خودروها نمایشگر یا دوربین دنده‌عقب بعداً نصب شده است.

در انتخاب بین تیپ‌ها، فهرست امکانات روی کاغذ کافی نیست؛ عملکرد سانروف، شیشه‌بالابرها، قفل مرکزی، استارت بدون کلید و تنظیمات صندلی را روی همان خودرو امتحان کنید. قطعات برقی و تزئینی بعضی وقت‌ها از قطعات مصرفی دیرتر پیدا می‌شوند، به‌خصوص برای نمونه‌های قدیمی‌تر.

ابعاد، فضای کابین و صندوق

H330 حدود ۴٬۵۱۰ میلی‌متر طول، ۱٬۷۵۵ میلی‌متر عرض و ۱٬۴۶۰ میلی‌متر ارتفاع دارد. فاصلهٔ محوری ۲٬۵۸۰ میلی‌متری به شکل‌گیری کابینی مناسب برای پنج سرنشین کمک می‌کند. فضای پا در عقب برای این کلاس قابل قبول است، اما سه بزرگسال در ردیف عقب به اندازهٔ دو نفر راحت نخواهند بود.

صندوق عقب برای خریدهای روزانه و بار سفرهای کوتاه ظرفیت مناسبی دارد. بدنهٔ سدان، ورودی صندوق را از هاچ‌بک‌ها جدا می‌کند و در جابه‌جایی چمدان‌ها مزیت دارد؛ در عوض، بارهای حجیم و بلند به‌آسانی داخل آن جا نمی‌شوند. برای خانواده‌ای که صندوق مستقل و کابین جمع‌وجور می‌خواهد، ابعاد H330 کاربردی است.

مشخصات فنی و عملکرد

نسخهٔ اولیهٔ H330 به موتور چهارسیلندر ۱.۵ لیتری BM15L مجهز است. مشخصات رایج نسخهٔ ایران ۱۰۳ اسب‌بخار قدرت در ۵٬۸۰۰ دور و ۱۳۸ نیوتن‌متر گشتاور در ۳٬۸۰۰ دور را نشان می‌دهد. گیربکس پنج‌سرعتهٔ دستی یا چهارسرعتهٔ اتوماتیک، نیرو را به چرخ‌های جلو منتقل می‌کند. مصرف ترکیبی اعلام‌شده برای نمونهٔ دستی ۶.۴ و برای اتوماتیک ۶.۷ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر است.

از اواخر ۱۳۹۶ موتور بزرگ‌تر ۱.۶۵ لیتری با حجم دقیق ۱٬۶۵۴ سی‌سی جای نسخهٔ قبلی را در بخشی از تولیدات گرفت. این موتور ۱۱۴ اسب‌بخار قدرت در ۶٬۰۰۰ دور و ۱۵۴ نیوتن‌متر گشتاور در ۴٬۰۰۰ دور تولید می‌کند و با همان انتخاب‌های پنج‌سرعتهٔ دستی یا چهارسرعتهٔ اتوماتیک عرضه شد. مجموعهٔ اتوماتیک در نسخه‌های جدیدتر بازنگری شد تا هماهنگی موتور و گیربکس بهتر شود؛ همکاری هیوندای پاورتک نیز در توسعهٔ این مجموعه مطرح بود.

نسخهٔ اتوماتیک ۱.۵ لیتری برای رسیدن از سکون به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت حدود ۱۵.۸ ثانیه زمان می‌خواهد. موتور ۱.۶۵ لیتری و اصلاح ضرایب گیربکس، شتاب نسخهٔ اتوماتیک را حدود ۱.۵ ثانیه بهتر کرد. مصرف ترکیبی اعلام‌شده برای این موتور نیز حدود ۶.۳ لیتر در نسخهٔ دستی و ۶.۵ لیتر در نمونهٔ اتوماتیک است. با این حال، H330 همچنان خودرویی اقتصادی با شتاب متوسط است، نه سدان پرشتاب؛ مصرف واقعی در ترافیک و استفاده از کولر هم از رقم کاتالوگی بالاتر می‌رود.

تجربه رانندگی

در رانندگی روزمره، نسخهٔ دستی پاسخ سرحال‌تری دارد و راننده کنترل بیشتری روی دور موتور خواهد داشت. اتوماتیک چهارسرعته در ترافیک راحت‌تر است، اما هماهنگی آن با موتور ۱.۵ لیتری در شتاب‌گیری سریع محدودیت ایجاد می‌کند. برای سبقت یا حرکت در سربالایی، به‌ویژه با سرنشین و بار، باید زمان و فضای بیشتری در نظر گرفت.

تعلیق H330 برای مسیرهای شهری تنظیمی نسبتاً نرم دارد و فرمان‌پذیری آن در سرعت‌های معمول قابل قبول است. با این حال، صدای موتور در دورهای بالا به کابین راه پیدا می‌کند و کیفیت عایق‌بندی در حد خودروهای گران‌تر نیست. در استفادهٔ خانوادگی، راحتی صندلی‌ها و صندوق مناسب از نکات مثبت‌اند؛ سفرهای طولانی با بار کامل، توان محدود پیشرانهٔ ۱.۵ لیتری را بیشتر نشان می‌دهد.

موتورهای این خانواده زنجیر تایم دارند و نگرانی تعویض دوره‌ای تسمه تایم را ندارند. با وجود این، سلامت موتور و گیربکس در خودروی کارکرده را باید جدی گرفت: تأخیر در تعویض دنده، ضربهٔ گیربکس اتوماتیک، لرزش در شروع حرکت، نشتی روغن و کارکرد سامانهٔ خنک‌کاری را بررسی کنید. سابقهٔ سرویس و کیفیت تعمیرات قبلی در هزینهٔ مالکیت نقش مهمی دارد.

ایمنی

برای H330 رتبهٔ معتبر و قابل استنادی از آزمون تصادف C-NCAP در دسترس نیست؛ بنابراین نمی‌توان برای آن تعداد مشخصی ستارهٔ ایمنی اعلام کرد. نسخه‌های رایج بازار ایران به دو کیسهٔ هوای جلو، ترمز ABS و توزیع الکترونیکی نیروی ترمز EBD مجهزند. سامانهٔ یادآوری کمربند، ایموبلایزر و بازشدن خودکار قفل درها هنگام تصادف نیز در فهرست تجهیزات گزارش شده‌اند.

سطح تجهیزات ایمنی H330 ساده است و کنترل پایداری یا کیسه‌های هوای جانبی در فهرست نسخه‌های متداول ایران قرار ندارند. همچنین در بسیاری از تیپ‌ها ترمز عقب کاسه‌ای است. هنگام خرید، سلامت کیسه‌های هوا، چراغ هشدار ایربگ، ABS و وضعیت ترمزها را با دستگاه عیب‌یاب و بررسی کارشناسی کنترل کنید.

رقبا

تندر پلاس برای خریداری مناسب‌تر است که بازار خریدوفروش و دسترسی به قطعه را اولویت می‌دهد و با کابین ساده کنار می‌آید. دنا پلاس از نظر امکانات و ظاهر امتیازهایی دارد، اما باید سلامت همان نمونه را دقیق سنجید. پارس LX انتخابی با تعمیرپذیری گسترده است؛ در مقابل، اگر ظاهر و امکانات H330 برایتان جذاب‌تر است، خرید آن وقتی منطقی می‌شود که نمونه‌ای سالم و خوش‌سابقه پیدا کنید.

ارزش خرید

H330 هنگام ورود به ایران با طراحی متناسب، امکانات نسبتاً زیاد و قیمت رقابتی توانست فروش خوبی داشته باشد. امروز شرایط فرق کرده است: توقف تولید عادی، خروج شریک خارجی و دشواری دسترسی به بعضی قطعات، خرید آن را به وضعیت فنی و قیمت هر نمونه وابسته می‌کند. مقایسه با رقبای داخلی باید بر اساس سال ساخت، کارکرد، تیپ و هزینهٔ تعمیر احتمالی انجام شود.

نسخهٔ ۱.۶۵ لیتری، به‌ویژه با گیربکس دستی، انتخاب متعادل‌تری برای راننده‌ای است که کشش بهتر می‌خواهد. نسخهٔ ۱.۵ دستی می‌تواند برای استفادهٔ شهری کم‌هزینه‌تر باشد، درحالی‌که اتوماتیک‌ها در ترافیک راحتی بیشتری دارند اما شتاب پایین‌تری ارائه می‌کنند. اگر خودرویی با فروش سریع‌تر و قطعات فراوان می‌خواهید، تندر پلاس یا دنا پلاس معمولاً انتخاب کم‌ریسک‌تری است.

جمع‌بندی

برلیانس H330 سدان چینی خوش‌طرح و جاداری است که در سال‌های عرضه، با امکانات بیشتر از برخی رقبای اقتصادی توجه خریداران را جلب کرد. تفاوت موتورهای ۱.۵ و ۱.۶۵ لیتری و انتخاب بین گیربکس دستی و اتوماتیک باعث می‌شود تجربهٔ رانندگی نسخه‌ها یکسان نباشد؛ موتور قوی‌تر و گیربکس دستی پاسخ چابک‌تری دارند، درحالی‌که اتوماتیک برای ترافیک راحت‌تر است. اکنون خرید آن بیشتر به سلامت خودرو، دسترسی به قطعات و قیمت مناسب وابسته است. برای کسی که نمونه‌ای سالم پیدا کند و بازار محدودتر را بپذیرد، H330 هنوز می‌تواند سدان خانوادگی قابل قبولی باشد.

نقاط قوت و ضعف