بررسی میتسوبیشی لنسر ۲۰۱۴-۲۰۱۸ ؛ سامورایی ژاپنی که هیچوقت قدیمی نمیشه
میتسوبیشی لنسر نسل دهم با طراحی تهاجمی، کابین ساده و هندلینگ قابل قبول هنوز هم میان سدان‌های کارکرده چهره‌ای متمایز دارد. نسخهٔ ۱.۸ لیتری تیپ ۴ امکانات بیشتری دارد، اما گیربکس CVT از شتاب اولیهٔ آن کم می‌کند.
آرین موتور این نسل را از ۲۰۱۴ وارد ایران کرد و نمونه‌های فیس‌لیفت‌شدهٔ ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ نیز در بازار دیده می‌شوند. در این بررسی، تیپ‌ها، تفاوت موتورهای ۱.۶ و ۱.۸ لیتری و شرایط خرید لنسر را مرور می‌کنیم.
معرفی میتسوبیشی لنسر
لنسر یک سدان کامپکت از میتسوبیشی ژاپن است. نسلی که در ایران با مدل‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ می‌شناسیم، نسل دهم این خودرو است؛ در سال ۲۰۰۷ معرفی شد و در بازارهای جهانی با نام Lancer X هم شناخته می‌شود. این نسل آخرین نسل جهانی لنسر بود و تولید آن در ژاپن برای صادرات در سال ۲۰۱۷ پایان یافت؛ هرچند سال عرضه و توقف فروش در بازارهای مختلف یکسان نبود. در سال ۲۰۱۵ نیز تغییراتی جزئی در ظاهر و تجهیزات آن اعمال شد و نسخهٔ فیس‌لیفت در برخی بازارها با مدل ۲۰۱۶ شناخته می‌شود.
آرین موتور واردات لنسر را در سال ۲۰۱۴ آغاز کرد و عرضهٔ آن تا حدود ۲۰۱۸ ادامه یافت. نسخه‌های بازار ایران شامل موتور ۱.۶ لیتری با گیربکس پنج‌سرعتهٔ دستی یا چهارسرعتهٔ اتوماتیک و موتور ۱.۸ لیتری با گیربکس CVT بودند. نام‌گذاری تیپ‌ها در سال‌ها و فهرست‌های فروش مختلف کمی تفاوت دارد؛ تیپ‌های ۱، ۱ پلاس، ۲ و ۴ در بازار دیده می‌شوند و تیپ ۴ معمولاً نسخهٔ ۱.۸ لیتری و پرآپشن‌تر است.
لنسر در ایران با سدان‌هایی مثل کیا سراتو، هیوندای النترا، تویوتا کرولا، مزدا ۳ نیو، هوندا سیویک و رنو فلوئنس مقایسه می‌شود. قیمت جهانی لنسر به بازار و سطح تجهیزات وابسته بود و در نسخه‌های اقتصادی و مجهز فاصلهٔ زیادی داشت؛ بنابراین یک رقم واحد را نمی‌توان به همهٔ تیپ‌ها نسبت داد. وجه مشترک نسخه‌های واردشده به ایران، دیفرانسیل جلو بودن و تمرکز بر استفادهٔ روزمره است؛ لنسر اوولوشنِ چهارچرخ محرک خودرویی جداگانه با قوای فنی کاملاً متفاوت بود.
طراحی ظاهری
در نمای جلو، چراغ‌های کشیده و اخمو در کنار جلوپنجرهٔ ذوزنقه‌ای، هویت اسپرت لنسر را می‌سازند. در نمونه‌های اولیه، نوار سپر جلو جلوپنجره را به دو بخش تقسیم می‌کند؛ در طراحی‌های جدیدتر، قاب جلوپنجره بزرگ‌تر و یکپارچه‌تر شده است. فیس‌لیفت تغییر بنیادی ایجاد نکرد و بیشتر به اصلاح جزئی جلوپنجره و ریزه‌کاری‌ها محدود ماند.
نمای جانبی ساده است و خطی که از نزدیکی دستگیره‌ها تا چراغ عقب کشیده می‌شود، تنها عنصر برجستهٔ بدنه به شمار می‌رود. تناسب کشیدهٔ بدنه و رینگ‌های بزرگ‌تر تیپ ۴ ظاهر خودرو را متعادل می‌کنند، اما طراحی لنسر در مقایسه با سدان‌های کره‌ای هم‌دوره کمتر پرزرق‌وبرق است. این سادگی باعث شده ظاهرش دیرتر از مد بیفتد، هرچند امروز قدیمی‌بودن خطوط آن قابل تشخیص است.
در عقب، چراغ‌های زاویه‌دار با فرم چراغ‌های جلو هماهنگی دارند و درِ صندوق و سپر بدون جزئیات شلوغ طراحی شده‌اند. بالهٔ عقب در برخی نسخه‌های اولیه دیده می‌شود، اما در نمونه‌های فیس‌لیفت ایران حذف شده است؛ تغییری که از جذابیت نمای عقب برای بعضی خریداران کم می‌کند. در مجموع، لنسر به‌جای جلوهٔ لوکس، تصویری جدی و اسپرت دارد.
کابین و امکانات رفاهی
کابین لنسر ساده، خوش‌چینش و ارگونومیک است. ادوات اصلی به‌راحتی در دسترس راننده قرار دارند، اما طراحی داشبورد و نمایشگرها حالا قدیمی به نظر می‌رسد. کیفیت مواد کابین متوسط است؛ نه حس لوکس یک سدان گران‌تر را منتقل می‌کند و نه در حدی است که طراحی ساده‌اش را جبران کند. رودری‌های عقب پلاستیک خشک‌تری از بخش‌های جلویی دارند و این تفاوت هنگام استفادهٔ روزمره به چشم می‌آید.
صندلی راننده در تیپ ۴ تنظیم برقی دارد و فرم صندلی‌های جلو برای رانندگی معمول راحت و نسبتاً دربرگیرنده است. فضای پای عقب برای این کلاس قابل قبول است، هرچند شیب سقف و عرض کابین برای سه بزرگسال در سفر طولانی محدودیت ایجاد می‌کند. سانروف، تهویهٔ خودکار، کروز کنترل، دوربین و حسگر عقب، آینه‌های برقی گرم‌شونده، گرم‌کن صندلی جلو، بلوتوث و کنترل صوتی روی فرمان از امکانات تیپ ۴ هستند. نمونه‌های مجهزتر چراغ زنون با گردش خودکار در پیچ (AFS)، تنظیم ارتفاع نور، چراغ‌شور، سنسور نور و برف‌پاک‌کن باران‌حساس هم دارند؛ فهرست تجهیزات در تیپ‌های ۱ و ۲ کوتاه‌تر است.
در مدل‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵ تیپ ۴، سیستم صوتی Rockford Fosgate با ۹ بلندگو و ساب‌ووفر یکی از امتیازهای قابل‌توجه خودرو بود. در مدل‌های فیس‌لیفت، مجموعهٔ کامل صوتی حذف یا تغییر کرد و تجهیزات سال‌های مختلف یکسان نیست. ورود بدون کلید در تیپ ۴ دیده می‌شود؛ در بعضی مدل‌های ۲۰۱۴ استارتر دکمه‌ای هم وجود دارد، اما در بسیاری از نمونه‌های بعدی راننده باید ریموت را در جایگاه مخصوص قرار دهد و بچرخاند. هنگام خرید، وجود هر آپشن را در همان خودرو بررسی کنید، نه بر اساس نام تیپ.
ابعاد، فضای کابین و صندوق
لنسر حدود ۴۵۷۰ میلی‌متر طول، ۱۷۶۰ میلی‌متر عرض و ۱۴۹۰ میلی‌متر ارتفاع دارد و فاصلهٔ محوری آن نزدیک به ۲۶۳۵ میلی‌متر است. این ابعاد آن را در میان سدان‌های کامپکت نسبتاً کشیده قرار می‌دهد. دید اطراف و ابعاد بدنه برای رانندگی شهری مناسب‌اند، اما پارک در فضاهای محدود به اندازهٔ یک سدان کوچک‌تر آسان نیست.
فضای ردیف عقب برای دو سرنشین بزرگسال قابل قبول است و صندوق عقب نیز برای سفر خانوادگی ظرفیت مناسبی دارد؛ هرچند مقدار دقیق اعلام‌شده برای صندوق در منابع مختلف یکسان نیست. در مقایسه با مزدا ۳ نیو، فضای پای عقب لنسر کاربردی‌تر است؛ اما اگر اولویت، کابین جادارتر یا دسترسی راحت‌تر به صندوق باشد، باید نسخهٔ موردنظر را در کنار رقبای سدان بررسی کرد.
مشخصات فنی و عملکرد
موتور ۱.۶ لیتری چهارسیلندر لنسر ۱۱۷ اسب‌بخار قدرت در ۶۰۰۰ دور بر دقیقه و ۱۵۴ نیوتن‌متر گشتاور در ۴۰۰۰ دور بر دقیقه تولید می‌کند. این پیشرانه با گیربکس پنج‌سرعتهٔ دستی یا چهارسرعتهٔ اتوماتیک عرضه شده و نیرو را به چرخ‌های جلو می‌رساند. نسخهٔ دستی در شتاب اولیه چابک‌تر است و مصرف کمتری دارد؛ گیربکس چهارسرعتهٔ اتوماتیک راحتی بیشتری در ترافیک فراهم می‌کند، اما در شتاب‌گیری و مصرف سوخت مزیت کمتری دارد.
تیپ ۴ از موتور ۱.۸ لیتری ۴J10 با ۱۴۰ اسب‌بخار قدرت در ۶۰۰۰ دور بر دقیقه و ۱۷۶ نیوتن‌متر گشتاور در ۴۲۰۰ دور بر دقیقه استفاده می‌کند. گیربکس CVT نیرو را به محور جلو منتقل می‌کند و حالت دستی آن شش ضریب مجازی را با پدال‌های پشت فرمان شبیه‌سازی می‌کند. این حالت کنترل بیشتری به راننده می‌دهد، اما به‌خودی‌خود توان موتور را افزایش نمی‌دهد.
شتاب صفر تا صد نسخهٔ ۱.۶ دستی در برخی مشخصات حدود ۱۰.۷ ثانیه و نمونهٔ اتوماتیک حدود ۱۳ تا ۱۳.۵ ثانیه اعلام شده است. برای ۱.۸ CVT رقم کاتالوگی نزدیک به ۱۱.۵ ثانیه گزارش می‌شود، اما برخی تجربه‌های رانندگی از شتاب واقعی نزدیک به ۱۵ ثانیه و کندی شروع حرکت حکایت دارند؛ شرایط آزمون و سلامت خودرو در این تفاوت مؤثر است. مصرف ترکیبی اعلامی تیپ ۴ حدود ۶.۶ لیتر در هر صد کیلومتر است؛ در استفادهٔ واقعی، ترافیک، شیوهٔ رانندگی و سلامت گیربکس می‌توانند مصرف را بالاتر ببرند.
تجربه رانندگی
لنسر پشت فرمان حس خودرویی جمع‌وجور و قابل‌کنترل دارد. فرمان برقی سبک است و تعلیق مستقل عقب، به پایداری و کنترل بدنه کمک می‌کند. در پیچ‌ها رفتار خودرو اطمینان‌بخش است، اما نباید آن را با نسخهٔ Evo اشتباه گرفت: لنسرهای واردشده به ایران سدان‌های دیفرانسیل جلو و روزمره‌اند و تنظیمات و توانایی‌های نسخهٔ رالی را ندارند.
تیپ ۴ ظاهر اسپرت‌تری دارد، ولی شروع حرکت آن به همان اندازه هیجان‌انگیز نیست. پاسخ CVT در سرعت‌های پایین نرم اما کم‌شتاب احساس می‌شود؛ پس از عبور از سرعت‌های شهری، موتور ۱.۸ لیتری برای سبقت‌گیری و شتاب ثانویه توان کافی‌تری نشان می‌دهد. استفاده از پدال‌شیفترها می‌تواند دور موتور را در اختیار راننده بگذارد و حس رانندگی را درگیرکننده‌تر کند، ولی معجزه‌ای در شتاب ایجاد نمی‌کند.
رینگ‌های ۱۸ اینچی تیپ ۴ و لاستیک‌های کم‌فاق، ضربهٔ دست‌اندازها را بیشتر به کابین منتقل می‌کنند؛ سواری این نسخه در مسیرهای ناهموار نسبتاً خشک است. در مقابل، ترمزها عملکرد مطمئنی دارند و خودرو در رانندگی عادی حس تو‌دستی خوبی می‌دهد. هندلینگ لنسر مناسب ارزیابی می‌شود، اما برتری آن بر تمام رقبا قطعی نیست و لاستیک، سلامت تعلیق و وضعیت جلوبندی در تجربهٔ واقعی نقش مهمی دارند.
ایمنی
لنسر تیپ ۴ بازار ایران با هفت کیسهٔ هوا عرضه شده است: کیسه‌های هوای جلو، جانبی و پرده‌ای به‌علاوهٔ ایربگ زانویی راننده. کنترل پایداری، کنترل کشش، ABS، EBD و ترمز کمکی نیز در فهرست تجهیزات ایمنی این تیپ قرار می‌گیرند. تعداد کیسه‌های هوا و وجود سامانه‌های پایداری از نقاط قوت نسخهٔ فول است؛ اما تجهیزات تیپ‌های پایین‌تر و نمونه‌های وارداتی مختلف ممکن است تفاوت داشته باشند.
لنسر در آزمون Euro NCAP سال ۲۰۰۹ پنج ستاره گرفت، اما خودروی آزموده‌شده Lancer Sportback 1.8 Invite با فرمان چپ بود. این نتیجه نشان‌دهندهٔ عملکرد خوب خانوادهٔ لنسر در آزمون آن دوره است، ولی امتیاز مستقیم نسخهٔ سدان تیپ ۴ ایران نیست. سلامت واقعی ایربگ‌ها و سامانه‌های ایمنی نیز در خودروی کارکرده باید جداگانه بررسی شود.
رقبا
لنسر در بازار کارکرده با چند سدان کامپکت ژاپنی، کره‌ای و فرانسوی مقایسه می‌شود. انتخاب میان آن‌ها بیشتر به اولویت خریدار در بازار فروش، کیفیت سواری، فضای کابین و حس رانندگی بستگی دارد.
| رقیب | مزیت اصلی | چه زمانی به لنسر ترجیح داده می‌شود؟ |
|---|---|---|
| کیا سراتو | بازار خریدوفروش پررونق‌تر و دسترسی بهتر به قطعه در بسیاری از شهرها | اگر فروش راحت‌تر و هزینهٔ دسترسی به قطعات برایتان اولویت دارد. |
| هیوندای النترا | امکانات رفاهی و طراحی به‌روزتر در برخی مدل‌ها | اگر تجهیزات بیشتر و بازار دست‌دوم گسترده‌تر می‌خواهید. |
| مزدا ۳ نیو | حس رانندگی و شخصیت اسپرت‌تر | اگر چابکی و هندلینگ را به فضای ردیف عقب ترجیح می‌دهید. |
| تویوتا کرولا | اعتبار برند و استفادهٔ روزمرهٔ کم‌دردسر | اگر اولویتتان آرامش مالکیت و بازار خریدوفروش باشد. |
| رنو فلوئنس و هوندا سیویک | تجربهٔ متفاوت در کیفیت سواری یا طراحی کابین | اگر نمونهٔ سالم و مناسب پیدا کنید و بازار محدودتر برایتان مسئله نباشد. |
در میان این گزینه‌ها، سراتو و النترا برای فروش مجدد معمولاً انتخاب آسان‌تری هستند و مزدا ۳ نیو رانندگی اسپرت‌تری ارائه می‌دهد؛ در مقابل، لنسر با ظاهر متفاوت، فضای عقب مناسب و تیپ ۴ مجهز همچنان می‌تواند گزینهٔ جذابی باشد. وضعیت هر نمونهٔ کارکرده و قیمت پیشنهادی آن از رتبه‌بندی کلی مدل‌ها مهم‌تر است.
ارزش خرید
لنسر در بازار جهانی در برابر بهای پرداختی خودرویی منطقی بود، اما در ایران خدمات پس از فروش محدودتر و قطعات گران‌تر، تصمیم خرید را دشوار می‌کند. بازار دست‌دوم آن نیز به روانی سراتو یا النترا نیست و ممکن است برای فروش زمان بیشتری نیاز باشد. با این حال، نمونهٔ سالم تیپ ۴ می‌تواند با هفت ایربگ، امکانات رفاهی مناسب و تجربهٔ رانندگی متعادل، ارزش بررسی داشته باشد.
هنگام خرید، سلامت گیربکس CVT را با تست تخصصی بررسی کنید و سابقهٔ سرویس، عملکرد پدال‌شیفترها، صدای غیرعادی و کیفیت حرکت در دندهٔ D و حالت دستی را بسنجید. برای نمونه‌های ۲۰۱۶ به بعد، تجهیزات صوتی، استارت، باله و رینگ را به‌صورت موردی کنترل کنید؛ فیس‌لیفت به معنی یکسان‌بودن همهٔ آپشن‌ها نیست. کارشناسی رنگ و شاسی، تعلیق و عملکرد کامل ایربگ‌ها نیز پیش از معامله ضروری است.
جمع‌بندی
میتسوبیشی لنسر سدان کامپکتی با طراحی اسپرت، کابین ساده و هندلینگ قابل قبول است که در تیپ ۴ از امکانات و ایمنی مناسبی بهره می‌برد. نسخهٔ ۱.۶ دستی برای راننده‌ای که کشش بهتر و ساختار ساده‌تر می‌خواهد انتخاب منطقی‌تری است؛ تیپ ۴ با موتور ۱.۸ و CVT در استفادهٔ روزمره راحت‌تر و مجهزتر است، اما شتاب اولیه‌اش با ظاهر تهاجمی خودرو تناسب کامل ندارد. اگر بازار فروش و دسترسی آسان به قطعه مهم‌ترین معیار شماست، سراتو یا النترا گزینه‌های کم‌دردسرتری هستند؛ لنسر برای خریداری مناسب‌تر است که یک نمونهٔ سالم و خوش‌قیمت پیدا کند و با بازار محدودترش کنار بیاید.
نقاط قوت و ضعف
نقاط قوت
- طراحی بیرونی هماهنگ و ماندگار با حال‌وهوای اسپرت
- هندلینگ و ترمزهای قابل قبول در رانندگی روزمره
- فضای عقب مناسب در مقایسه با بعضی سدان‌های اسپرت هم‌رده
- تجهیزات ایمنی و رفاهی کامل‌تر در تیپ ۴، از جمله هفت کیسهٔ هوا
نقاط ضعف
- شتاب اولیهٔ کند تیپ ۴ با گیربکس CVT
- سواری نسبتاً خشک نسخه‌های رینگ ۱۸ اینچی
- بازار خریدوفروش ضعیف‌تر و خدمات پس از فروش محدود
- کیفیت متوسط مواد کابین و حذف برخی تجهیزات در مدل‌های فیس‌لیفت
دیدگاه بگذارید
اولین نفر باشید که دیدگاه خود را می نویسد