بررسی لیفان ۶۲۰، سدان چینی بی ام و نما !

لیفان ۶۲۰ در سال‌های اول دههٔ ۱۳۹۰ برای خریدار ایرانی چهره‌ای متفاوت داشت؛ چراغ‌های جلو یادآور ب‌ام‌و سری ۳ بودند و نسخهٔ تلنت با موتور ۱.۸ لیتری از نمونهٔ ۱.۶ کشش بهتری نشان می‌داد. حالا این سدان را باید در بازار خودروهای کارکرده و با نگاه به سن و وضعیت هر نمونه سنجید.صندوق بزرگ و پیشرانهٔ قوی‌تر تلنت از امتیازهای مهم این خودرو هستند؛ در مقابل، کیفیت کابین و ایمنی محدودش با معیارهای امروز فاصله دارد و تأمین بعضی قطعات هم به آسانی خودروهای پرتعداد داخلی نیست.

معرفی لیفان ۶۲۰

لیفان ۶۲۰ یک سدان جمع‌وجور از خودروساز چینی لیفان است که عرضه‌اش در چین از سال ۲۰۰۸ آغاز شد. این خودرو در بازارهای مختلف با نام‌هایی مانند لیفان سولانو و MM620 هم عرضه شد و در کشورهایی از جمله روسیه، برزیل و ویتنام حضور داشت.

کرمان موتور در اواخر سال ۱۳۸۹ مونتاژ نسخهٔ ۱.۶ لیتری را در ایران آغاز کرد. نسخهٔ ۱.۸ لیتری که با نام «تلنت» شناخته می‌شود، از حدود سال ۱۳۹۱ به بازار آمد و تولید لیفان ۶۲۰ در ایران تا سال ۱۳۹۶ ادامه داشت. ۶۲۰ در آن دوره برای بخشی از خریداران که از تکرار خودروهای داخلی خسته شده بودند، طراحی متفاوت و امکانات بیشتری عرضه می‌کرد؛ هرچند فاصلهٔ کیفیت ساخت آن با خودروهای جاافتاده‌تر، خیلی زود در استفادهٔ روزمره خودش را نشان می‌داد.

لیفان ۶۲۰ در ایران با دو پیشرانهٔ ۱.۶ و ۱.۸ لیتری و گیربکس دستی عرضه شد. تلنت علاوه بر موتور قوی‌تر، در برخی تجهیزات هم کامل‌تر بود. تفاوت امکانات به سال تولید و نمونهٔ خودرو بستگی دارد؛ بنابراین پیش از خرید، وجود تجهیزاتی مثل سانروف، نمایشگر لمسی و دوربین عقب را در همان خودروی موردنظر بررسی کنید.

طراحی ظاهری

چهرهٔ لیفان ۶۲۰ بیش از هر چیز با چراغ‌های جلوی کشیده‌اش شناخته می‌شود؛ فرمی که شباهت بصری به ب‌ام‌و سری ۳ نسل E90 دارد. جلوپنجره کوچک است و نوارهای افقی نقره‌ای آن میان دو چراغ قرار گرفته‌اند. این شباهت به فرم چراغ‌ها محدود می‌شود و نباید آن را نشانهٔ ارتباط فنی یا طراحی مشترک با ب‌ام‌و دانست. در میان بخش‌های مختلف بدنه، نمای جلو هنوز هم نقطهٔ شاخص‌تر خودرو است.

از پهلو، بدنه ساده و کم‌جزئیات است. دو خط روی درها و رینگ‌های آلومینیومی ۱۵ اینچی تنها عناصر برجستهٔ این نما هستند؛ طرحی که در زمان عرضه آراسته به نظر می‌رسید، اما حالا سن خودرو را پنهان نمی‌کند.

در عقب نیز چراغ‌های بزرگ و خطوط ساده، حال‌وهوای کلی بدنه را ادامه می‌دهند. فرم چراغ‌ها برای بعضی بینندگان یادآور مزدا ۳۲۳ است، اما هماهنگی این بخش به اندازهٔ نمای جلو نیست. در مجموع، ۶۲۰ بیشتر با چهرهٔ آشنای جلو جلب توجه می‌کند تا با طراحی یکپارچه و تازه.

کابین و امکانات رفاهی

ترکیب رنگ بژ و خاکستری، همراه با تزئینات طرح چوب، در نگاه اول کابین را گرم‌تر از نمای بیرونی نشان می‌دهد. اما با دقت بیشتر، پلاستیک خشک داشبورد و روکش‌های چرم مصنوعی کیفیتی معمولی دارند. این تضاد میان ظاهر دلنشین و جنس سادهٔ قطعات، پس از مدتی استفاده بیشتر به چشم می‌آید.

صفحه‌آمپر آنالوگ است و نمایشگر کوچکی اطلاعاتی مانند میزان سوخت و دمای آب را نشان می‌دهد. فرمان هر دو نسخه هیدرولیکی است؛ نمونهٔ ۱.۶ فرمانی ساده دارد، درحالی‌که روی بعضی نسخه‌های ۱.۸ کلیدهای کنترل سیستم صوتی دیده می‌شود. نمایشگر مرکزی نسخهٔ تلنت نیز در برخی خودروها بزرگ‌تر و لمسی است، اما تجهیزات نصب‌شده در همهٔ نمونه‌ها یکسان نیست.

در فهرست امکانات نسخه‌های بازار ایران، مواردی مانند سنسور عقب، هشدار اتمام لنت، ABS و EBD، چراغ‌های خودکار، شش بلندگو، تهویهٔ دستی، تنظیم دستی صندلی راننده در شش جهت، صندلی سرنشین جلو با تنظیم چهارجهته، ایزوفیکس و آینه‌های جانبی برقیِ گرم‌شونده دیده می‌شود. بسته به تیپ، سانروف، نمایشگر لمسی، مسیریاب، دوربین عقب و کلیدهای روی فرمان نیز به خودرو اضافه شده‌اند؛ در نمونه‌های مختلف ممکن است بخشی از این تجهیزات حذف شده باشد.

ابعاد، فضای کابین و صندوق

لیفان ۶۲۰ حدود ۴۵۵۰ میلی‌متر طول، ۱۷۰۵ میلی‌متر عرض و ۱۴۹۵ میلی‌متر ارتفاع دارد و فاصلهٔ محوری آن ۲۶۰۵ میلی‌متر است. وزن نسخهٔ ۱.۶ در دفترچهٔ مالک ۱۱۵۰ کیلوگرم ثبت شده و داده‌های نسخهٔ ۱.۸ نیز رقمی نزدیک به همین مقدار نشان می‌دهند. فضای پا در ردیف عقب برای دو سرنشین مناسب است، اما عرض صندلی و فضای شانه‌ها برای سه بزرگسال کنار هم چندان راحت نیست.

ظرفیت اعلام‌شدهٔ صندوق عقب ۶۵۰ لیتر است؛ عددی که برای یک سدان جمع‌وجور نقطهٔ قوت مهمی به شمار می‌آید و در سفر دست خانواده را باز می‌گذارد. با این حال، لولاهای درِ صندوق هنگام بسته‌شدن بخشی از فضای بالایی را اشغال می‌کنند. بنابراین صندوق جادار است، اما شکل بار و وسایل حجیم هم در استفادهٔ واقعی اهمیت دارد.

مشخصات فنی و عملکرد

هر دو نسخه از موتور چهارسیلندر تنفس طبیعی و گیربکس پنج‌سرعتهٔ دستی استفاده می‌کنند و نیروی موتور به چرخ‌های جلو می‌رسد. موتور ۱.۶ لیتری با حجم دقیق ۱۵۹۶ سی‌سی، ۱۱۵ اسب‌بخار قدرت در ۶۰۰۰ دور در دقیقه و ۱۴۹ نیوتن‌متر گشتاور تولید می‌کند. دفترچهٔ مالک، بیشینهٔ گشتاور این نسخه را در ۴۵۰۰ دور در دقیقه ثبت کرده است.

نسخهٔ تلنت موتور ۱۷۹۴ سی‌سی دارد و قدرت آن به ۱۳۱ اسب‌بخار در ۶۰۰۰ دور در دقیقه می‌رسد. گشتاور ۱۶۰ نیوتن‌متری این موتور در ۴۲۰۰ دور در دقیقه در دسترس است. کرمان موتور طراحی این پیشرانه را به شرکت ریکاردو نسبت داده است؛ موتور ۱.۶ لیتری نیز در دفترچه با نام تریتک معرفی شده و طراحی مشترک آن به ب‌ام‌و و کرایسلر نسبت داده می‌شود.

شتاب صفر تا صد اعلام‌شده برای نسخهٔ ۱.۶ حدود ۱۳.۵ ثانیه و برای تلنت حدود ۱۰.۵ ثانیه است؛ ارقامی که اختلاف محسوسی میان دو نسخه نشان می‌دهند، هرچند شرایط آزمون می‌تواند نتیجهٔ واقعی هر خودرو را تغییر دهد. دفترچهٔ نسخهٔ ۱.۶ مصرف ترکیبی ۷.۲ لیتر در هر ۱۰۰ کیلومتر را ثبت می‌کند. برای تلنت، در یک گزارش مالکیت ۴۳ هزار کیلومتری مصرف حدود ۸.۷ لیتر در شهر و ۷ لیتر در جاده ذکر شده؛ این اندازه‌گیری با شرایط استاندارد آزمایشگاهی انجام نشده است.

تجربه رانندگی

نقطهٔ ضعف نسخهٔ ۱.۶، هماهنگی نه‌چندان خوب موتور و گیربکس است. در ارزیابی‌های این نسخه از کندی شتاب‌گیری و گاهی ریپ یا تقه در کارکرد موتور و جعبه‌دنده گفته شده است؛ ایرادهایی که باعث شدند کرمان موتور پس از مدتی تلنت را با پیشرانهٔ قوی‌تر و گیربکس اصلاح‌شده عرضه کند. وضعیت هر خودروی کارکرده می‌تواند متفاوت باشد، اما سابقهٔ این ایرادها دلیل خوبی است که نسخهٔ ۱.۶ را هنگام خرید با دقت بیشتری آزمایش کنند.

تلنت در حرکت کشش بهتری دارد و برای سبقت یا مسیرهای شیب‌دار از نسخهٔ پایه آماده‌تر است. اختلاف شتاب اعلامی نزدیک به سه ثانیه است، اما یک گزارش مالکیت بلندمدت می‌گوید بهبود کشش از تغییر شتاب محسوس‌تر بوده است. در عمل، نسخهٔ ۱.۸ انتخاب متعادل‌تری است؛ به‌خصوص برای راننده‌ای که خودرو را با سرنشین و بار استفاده می‌کند.

تعلیق جلو از نوع مک‌فرسون است و در عقب از محور یکپارچه با فنر حلقوی استفاده می‌شود. فنربندی ۶۲۰ نرم تنظیم شده و در مسیرهای معمولی سواری آرامی دارد، ولی این نرمی به معنی جذب کامل دست‌اندازها نیست؛ در یک تجربهٔ بلندمدت، بخشی از ناهمواری‌های جاده به کابین منتقل شده است. همان تجربه از تأخیر کوتاه واکنش پدال گاز، سفتی نسبی کلاچ و بیشترشدن صدای موتور در دورهای بالا می‌گوید. در دور آرام، صدای موتور کم است؛ اما در سفر طولانی با دور موتور بالا، صدایش بیشتر به گوش می‌رسد.

ایمنی

لیفان ۶۲۰ در آزمون C-NCAP سال ۲۰۱۰ سه ستاره گرفت، اما خودروی آزموده‌شده با کد LF7152 و موتور ۱۴۹۸ سی‌سی معرفی شده بود. این نتیجه را نمی‌توان بدون مدرک به نسخه‌های ۱.۶ و ۱.۸ لیتری مونتاژ ایران تعمیم داد؛ بنابراین سه ستارهٔ یادشده گواهی ایمنی همان نسخه‌های بازار ایران نیست.

نمونه‌های ایرانیِ معرفی‌شده در متن، دو کیسه‌هوای جلو، ترمز ضدقفل ABS، توزیع الکترونیکی نیروی ترمز EBD و هشدار اتمام لنت دارند. در فهرست تجهیزات آن‌ها سامانه‌های فعال امروزی مانند کنترل پایداری دیده نمی‌شود. در نتیجه، هرچند تجهیزات پایهٔ ایمنی وجود دارند، ۶۲۰ را نباید با معیارهای خودروهای جدید ایمن دانست؛ به‌ویژه که نتیجهٔ آزمون تصادفِ منطبق با نسخهٔ ایران در دسترس نیست.

رقبا

در مقایسه با پژو پارس و سمند سورن، لیفان ۶۲۰ تلنت موتور قوی‌تر، صندوق بزرگ‌تر و سواری نرم‌تری دارد؛ این دو خودروی داخلی در مقابل از شبکهٔ قطعات و تعمیرکار گسترده‌تر و بازار خریدوفروش پررونق‌تری بهره می‌برند. برای کسی که استفادهٔ روزمره و فروش آسان‌تر را مهم‌تر می‌داند، همین برتری‌های مالکیتی می‌تواند از امکانات یا کشش بهتر لیفان مهم‌تر باشد.

رانا پلاس و شاهین هم می‌توانند در فهرست گزینه‌های داخلی خریدار قرار بگیرند. این خودروها سال ساخت جدیدتری دارند، درحالی‌که لیفان ۶۲۰ با صندوق بزرگ و نسخهٔ تلنتِ پرکشش‌تر پاسخ بهتری به کسی می‌دهد که فضای بار و موتور قوی‌تر را در اولویت می‌گذارد. برتری رانا، شاهین یا ۶۲۰ در نهایت به قیمت و سلامت همان نمونه‌ای بستگی دارد که خریدار پیدا می‌کند.

ارزش خرید

ارزش لیفان ۶۲۰ بیش از هر چیز به وضعیت فنی و قیمت همان نمونه بستگی دارد. نسخهٔ ۱.۸ با کشش بهتر، صندوق ۶۵۰ لیتری و سواری نرم می‌تواند برای خانواده‌ای که یک سدان جادار و نسبتاً پرتوان می‌خواهد، انتخاب قابل بررسی باشد؛ به شرطی که سلامت موتور، گیربکس، جلوبندی و تجهیزات برقی خودرو تأیید شود. نسخهٔ ۱.۶ تنها وقتی توجیه دارد که قیمت پایین‌ترش اختلاف فنی آن با تلنت را جبران کند و در آزمون رانندگی هم مشکل ریپ یا تقه نداشته باشد.

اگر فراوانی قطعات، فروش آسان و دسترسی به تعمیرکار اولویت دارد، پارس یا سورن انتخاب کم‌دردسرتری است. اگر در عوض صندوق بزرگ و توان بهتر تلنت برایتان مهم‌تر است و نمونهٔ سالمی با قیمت مناسب پیدا کرده‌اید، ۶۲۰ هنوز می‌تواند مزیت‌های خودش را نشان دهد.

جمع‌بندی

لیفان ۶۲۰ از آن سدان‌هایی است که در زمان ورود، با ظاهر متفاوت، امکانات قابل‌قبول و صندوق بزرگ، تصویر تازه‌ای از خودروهای چینی در ذهن بخشی از خریداران ساخت. امروز مهم‌ترین دلیل توجه به آن نسخهٔ تلنت است: موتور ۱.۸ لیتری و گیربکس اصلاح‌شده، تجربهٔ قابل‌قبول‌تری از مدل اولیهٔ ۱.۶ فراهم می‌کنند. بااین‌حال، کیفیت متوسط کابین، ایمنی محدود و دسترسی دشوارتر به بعضی قطعات اجازه نمی‌دهند آن را بی‌قیدوشرط پیشنهاد کنیم. تلنت سالم و خوش‌قیمت برای خریدار آگاه قابل بررسی است؛ اما اگر خریدوفروش آسان و نگهداری بی‌دردسر اولویت دارد، پارس یا سورن انتخاب منطقی‌تری خواهد بود.

نقاط قوت و ضعف

نقاط قوت

• موتور ۱.۸ لیتری قوی‌تر و کشش بهتر در نسخهٔ تلنت
• صندوق عقب بزرگ با ظرفیت اعلام‌شدهٔ ۶۵۰ لیتر
• سواری نسبتاً نرم و امکانات مناسب برای زمان عرضه
• زنجیر تایم در هر دو پیشرانه

نقاط ضعف

• هماهنگی ضعیف‌تر موتور و گیربکس در نسخهٔ ۱.۶
• کیفیت متوسط قطعات کابین و رنگ بدنه
• ایمنی محدود و نبود نتیجهٔ آزمون تصادف منطبق با نسخه‌های ایران
• بازار خریدوفروش کم‌رونق‌تر و دسترسی دشوارتر به بعضی قطعات نسبت به خودروهای داخلی پرتعداد
• صدای بیشتر موتور در دورهای بالا و انتقال بخشی از ناهمواری‌ها به کابین